Voor we de beelden binnenstappen, staan we even stil bij deze kaart, en bij deze lijn, die van begin tot eind de verdeling aangeeft van een klein land tussen twee entiteiten (om ons daartoe te beperken) waarvan het conflict al decennialang centraal staat in de actualiteit.
Deze lijn markeert de Belgische taalgrens, die twee ruimtes scheidt volgens een nationaal principe: één grondgebied, één taal, één geschiedenis, één cultuur – de ene Germaans, de andere Romaans. Alsof, van onderscheid naar onderscheid, van de ene nationaliteit naar de andere, de opdeling van België de apotheose van het nationale principe was. Een veelzeggende paradox: in het hart ervan ligt de hoofdstad van Europa, gevangen in een institutioneel keurslijf, terwijl dat statuut Brussel net naar postnationale vraagstukken stuwt.
Een grens verwijst naar een situatie die verschillende ruimtes tegelijk scheidt en verbindt. Hoewel de institutionele opdeling de sociale, culturele, politieke en mediatieke afstand tussen de twee gemeenschappen aan weerszijden voedt, tonen deze beelden toch een gemeenschappelijke, gedeelde situatie, tot deze scheidingslijn ongrijpbaar en onwaarneembaar wordt.
Uiteindelijk spreekt uit deze beelden veeleer de indruk dat een hele reeks mythen, symbolen en verhalen nog steeds een gedeelde verbeeldingsbagage vormt – verankerd in een voorbije tijd en bestand tegen verandering – voor wie op dit grondgebied leeft en woont, of deelneemt aan deze uiteenlopende evenementen. Terwijl het begrip grens, met al zijn tegenstrijdigheden, opnieuw op de voorgrond treedt in een geglobaliseerde context waarin muren en andere veiligheidsafsluitingen zich vermenigvuldigen, lijkt deze ruimte geen enkel spoor te dragen van onze geglobaliseerde tijd, noch van de drang tot afsluiting die onze menselijkheid kenmerkt. Ze lijkt bevroren in een tijdruimte die op gelijke afstand staat van de krachten die het land van binnenuit en in zijn relaties met de buitenwereld bewegen – waardoor het begrip grens zelf wordt omgekeerd, die toch de plaats van hun ontmoeting en confrontatie zou moeten zijn.