SIT-IN BIJ AUDI BRUSSELS · VORST · 2024–2025
“Mannen, ik ben trots op jullie, en dat is nu een liefdesverklaring.”
Kort samengevat: dit is het verhaal van een zeer grote multinational die beslist haar productie te verhuizen naar een warmer en vooral goedkoper land.
De betogers die tegenover deze beslissing stonden, kwamen uit drie groepen: de werknemers van Audi, die vrij snel een “akkoord” bereikten; de uitzendkrachten, die hoe dan ook het meest “betalen”; en ten slotte de onderaannemers. Aanvankelijk was er een solidariteit over de groepen heen. Hoe moeizaam ook, ze was doeltreffend, onder meer met de afsluiting van de boulevard langs de fabriek.
De tijd, de onderhandelingen, het weer, de stroomonderbrekingen (slapen in een tent bij −5 °C!) en de mogelijkheid om het “verzamelvuur” gewoon op TikTok te volgen, braken de wil van de meesten. Slechts enkelen gingen door zonder op te geven. Zij zeiden nee. Rustig maar vastberaden. Nee tegen dit geweld, nee tegen behandeld worden als onmensen of tweederangsburgers, nee tegen de almacht van het geld.
Ze deden het voor hun eigen belang, dat staat vast, maar ook voor iedereen die een herstructurering ondergaat. Ze waren tussen 40 en 55 jaar oud. Ze hadden niet meer de tijd of de mogelijkheid om zich om te scholen, want anderen waren van hen afhankelijk. Het waren er vooral vijf. Ik gaf hun graag superheldennamen: de Analist, de Speerpunt, de Bewaker, het Brein en de Basis.
Aanvankelijk lag het vuur op de weg. De verkeershinder gaf de mobilisatie zichtbaarheid en betekenis. Toen kwam de politiek tussenbeide, op de ochtend van de 113de dag: het vuur moest verplaatst worden om “het verkeer te herstellen”. Die dag had de politie aangekondigd om 15 uur in te grijpen, maar met zin voor feest kwam ze rond 10.30 uur. Om 12 uur was het voorbij.
Tegenover hen stond, van de 3.400 tot 4.000 betrokken werknemers, alleen de Bewaker op zijn post, maar uitgeput door tientallen ijskoude nachten en zeer sombere vooruitzichten. De vijf zijn pacifisten en wakkere democraten. Verzet was uitgesloten.
Daarna werd de elektriciteit afgesloten en ten slotte werden de toiletten weggehaald. Maar ze moesten volhouden. De vijanden aanwijzen en voor de rechter slepen. Ingaan tegen het advies van wie het weet.
Het zijn mannen die het systeem niet aanvaarden en weigeren herleid te worden tot de status van animal laborans. Mannen die gewoon fatsoen en respect vragen. Nieuwsgierige mannen, die graag delen, wier engagement en woorden gekleurd zijn door een diepe angst. Mannen die dagelijks strijden tegen de discriminatie die hun “buitenlandse” afkomst hun oplevert.
“Ik heb er niets bij te winnen om hier te blijven. Ik doe het voor mijn kinderen, anders wordt het zoals voor mijn ouders toen ze in de jaren zestig aankwamen. Dan worden het slaven.”
311 dagen zonder hun kinderen, hun vrouwen te zien, dus natuurlijk was het moeilijk. 311 dagen, voor sommigen, drinken en roken om het vol te houden, dus natuurlijk werd het moeilijker. 311 dagen praten en het grommende beest zo goed mogelijk sussen, het werd erg moeilijk…
Hun dagelijks leven was er een van lange tijd en piekeren. Het ging erom de eigen woede en eenzaamheid te beheersen.
Vandaag zijn de onderhandelingen afgelopen, en wat overblijft is het huis, het gezin, het daarna.
Hier, voor deze vijf, heeft Audi gewonnen.
